Steun ons en help Nederland vooruit

woensdag 18 november 2020

In memoriam Herman Kolkman

Herman Kolkman (8 augustus 1931 – 6 november 2020)

Remco Campert schreef ooit in een gedicht: De tijd duurt een mensenleven lang. Onze Herman is nu uit de tijd.

Herman Kolkman was binnen D66 IJsselstein een geliefd persoon. Hij zat vol met verhalen. Verhalen over zijn kleinkinderen, over zijn werkzame leven en over zijn belevenissen met D66 in Limburg. En dat waren niet zomaar verhalen. Hij vertelde die verhalen glunderend en vol met humor. Zijn twinkelende ogen spraken boekdelen.

Vooral tijdens de maandelijkse borrel kwam hij los. Die maandelijkse borrelbijeenkomsten bezocht hij trouw. Net zo trouw als de ledenvergaderingen en het volgen van de gemeenteraadsvergaderingen vanaf de tribune. Als Herman een keer niet op de tribune zat viel dat op. Dan zeiden we tegen elkaar: Heb jij Herman gezien? Hij stelde kritische vragen. Nooit negatief maar altijd positief-opbouwend.

Herman deed de laatste jaren niet meer actief mee aan de verkiezingscampagnes. Wel toonde hij zich betrokken door de campagnevoerders in zijn scootmobiel te komen opzoeken, een praatje te maken. Zijn betrokkenheid bij D66 was groot. 52 jaar was hij vol overtuiging lid van D66. Hij bezocht zeer trouw de landelijke congressen van D66. Toen zijn gezondheid minder werd bracht Peggy hem naar die congressen, want hij wilde er per sé bij zijn. Hij hoorde daar. D66 was zijn partij.

Ter gelegenheid van 50 jaar D66 en 45 jaar D66 IJsselstein schonk Herman in 2016 op zijn verjaardag, op 8 augustus, een herdenkingsbankje. Dit herdenkingsbankje staat aan de overkant van de vijver bij de woonflat Pandora waar Herman woonde zodat Herman er dagelijks naar kon kijken. Glunderend nam hij samen met burgemeester Patrick van Domburg als eerste het bankje in gebruik.

De laatste keer dat hij op de nieuwjaarsreceptie van de gemeente was, was hij zijn stok vergeten. Toch wilde hij langs de aanwezigen om hen een gelukkig Nieuwjaar te wensen. Hij vond de oplossing door aan Jelte te vragen met hem mee te lopen als ondersteuner. Gearmd liepen we langs de aanwezigen. Bij een ieder waar we stil stonden zei hij: Gemeenteraadsleden zijn overal goed voor, zelfs als stok.

Zijn humor heeft hij tot het laatst bewaard: als de verpleegkundige aan Herman vraagt aan welke kant hij de bel wil hebben antwoordt hij: Links natuurlijk!!

Wat zullen we zijn betrokkenheid, warmte en humor missen. Herman blijft voor altijd in ons hart.

Dag Herman.